Hoe jouw ‘type’ je soms in de weg zit
Wat als de man waar je altijd op valt, je eigenlijk op afstand houdt van de liefde die je écht zoekt?
Je hebt een beeld. Een gevoel van wat je aantrekkelijk vindt. Hoe hij eruitziet, hoe hij zich beweegt, hoe hij praat. Je voelt het vaak al in de eerste seconden. Of niet. En als het er niet is, dan swipe je door. Of haak je af. Omdat je weet wat je zoekt. Toch?
Maar wat als dat ‘type’ waar jij je toe aangetrokken voelt, niet het type is waar je liefde bij vindt? Wat als die vonk die je kent, eerder voortkomt uit je verleden dan uit je verlangen naar verbinding?
Wat je aantrekt, zegt iets over waar je bent
In mijn praktijk hoor ik het vaak: ‘Ik val altijd op dezelfde soort man’. Charmant. Krachtig. Soms een tikkeltje mysterieus. En ja, vaak emotioneel wat minder beschikbaar. Maar hij triggert wel iets. Je voelt je levend. Geprikkeld. Uitgedaagd.
Tot het weer hetzelfde eindigt. Hij kiest niet echt voor je. Je moet vechten voor verbinding. Je gaat pleasen, aanpassen, hopen. En je vraagt je af: ligt het aan mij?
Maar misschien is dat niet de juiste vraag. Misschien is het eerlijker om te kijken: waarom voel ik me eigenlijk veilig bij iemand waarbij ik niet helemaal mezelf mag zijn?
Herkenning is niet altijd verbinding
Wat vertrouwd voelt, is niet per definitie gezond. Soms is het simpelweg bekend. Als je bent opgegroeid met het gevoel dat je je moest bewijzen om liefde te krijgen, dan voelt die afstandelijkheid van een partner bijna als thuiskomen. Je weet precies hoe je je moet aanpassen. Hoe je de verbinding moet redden. Maar dat ís geen liefde. Dat is overleven.
En ergens weet je dat ook. Want als je een man ontmoet die echt open is, die met aandacht luistert, die niet in spelletjes denkt maar in contact… dan voel je dat het anders is. Maar soms voelt het ook saai. Of te rustig. Of zelfs ongemakkelijk.
Liefde voelt niet als vechten
Als je al je hele leven hard hebt gewerkt voor verbinding, dan voelt een liefde die wél veilig is, in het begin als niets. En precies daar mag je alert zijn. Want waar het rustig voelt, kan het ook helen. Waar geen strijd is, ontstaat ruimte. En waar je jezelf mag zijn, begint iets nieuws.
Het gaat er niet om dat je nooit meer mag vallen voor een bepaald soort man. Maar wél dat je je bewust wordt van waarom je je tot hem aangetrokken voelt. Of je vanuit je kern kiest, of vanuit je oude pijn.
Durf opnieuw te kijken
Misschien ontmoet je binnenkort iemand die niet direct aan jouw type voldoet. Durf te blijven. Durf te kijken. Niet alleen naar hem, maar ook naar jezelf. Wat roept hij op? Welke kanten van jou worden wakker? En voel je je vrij, of moet je werken voor zijn aandacht?
Als je het aandurft om los te komen van wat je kent, ontstaat er ruimte voor iets wat je nog niet eerder hebt ervaren. Iets wat niet gebaseerd is op aantrekking alleen, maar op bedding. Op contact. Op liefde die geen spel nodig heeft, maar er gewoon is.
Herken jij dit?
Ben jij je ooit bewust geworden dat je steeds weer op hetzelfde type viel?
En wat gebeurde er toen je durfde te kiezen voor iemand die anders was?
Je verhaal is welkom. In alle zachtheid.
